- Hei hei, seier ho igjen og tek meg i handa.
- For eit flott smil du har, glepp det ut av meg før eg får tenkt meg om.
Ho smiler endå meir.
- Takk.

Stillhet.

Eg står der som ein idiot. Kva er det eg driv med? Her skal eg selge banken, traineestillingar, fylket og prøve å overtale jenta til å flytte heim. Eit vakkert smil – og eg skiftar planet.

Eg får sagt namnet mitt, men høyrer ikkje etter når ho føl opp med sitt. Ho slepp handa mi.
- Eg syns egentlig det virker som ein ganske kul bank det her seier ho og peiker på messeveggen vår.
- Å? seier eg, med ein alt for overraska tone.
Framleis idiot.
- Ja, er  den ikkje det då? Ho smiler igjen.

Vi er på eit hotell i Oslo. Ute er gatene skitne og glatte. Inne er det «karrieremesse». Framtidsfylket er i byen med eit klart mål. Få dei heim. Få dei heim. Bidreg eg no?

- Den er jo litt kul, seier eg. Vi som jobber der har det iallfall trivelig på jobb!
Eg begynner å forstå kva eg driv med igjen. Men trivelig? Kva er no det for eit ord? Trivelig.
- Ja, for den profilen der syns eg er dritstilig. Ho syngedama og han kokken har eg sett. Eg liker dei.
- Du gjer det ja? Vi jobba veldig mykje med dette. Kjekt å høyre at du liker det!
- Og så er den Facebook sida ganske kul. Tenk at ein bank, frå Sogn og Fjordane er på Facebook.
Ho ler. Latteren er trillande. Seier Sogn og Fjordane med ekstra trykk på orda. Overraska? Imponert?

Ho blir vakrare, men på ein annan måte no. Interessant.

- Eg trur eg har lyst å jobbe her, seier ho. Litt meir alvorlig.
Denne gongen er eg ikkje overraska. Meir med.
- Så du tenker på å reise heim?
- Ja. Eg har jobba her i Oslo i eit halvt år. Det er ikkje heilt som eg trudde.
Ho beveger seg litt urolig. Eg har eit spørrande blikk.
- Det er så mykje styr og mas. Stress liksom – og skitten snø!
Latteren triller igjen. No smiler eg. Eg er einig.

Men ho fortel ikkje alt.

Vi har namneskilt på oss. Alle har det. Ho har ein handskriven lapp klistra over venstre bryst. Ho er ein av dei som berre har kome innom, ikkje påmeldt. Ho er ikkje så høg, og lappen er krøllete. Eg bøyer meg litt ned og les namnet hennar – men gløymer det like fort.

Ho er brått litt uroleg. Det var vist eit ømt tema – kvifor ho vil heim.

- Tusen takk for at du tok deg tid til å prate med meg! Eg kjem – ein gong. Då vil eg jobbe her! Smilet er der igjen. Så vakkert. Ho snur seg og går. Skitne støvlettar. Skitne Oslo.

Kva var det ho eigentleg ville? Kva var det eg eigentelg gjorde? Ho sa lite, eg sa mindre, men det slår meg – det er håp for dette fylket. Det er håp når slike vil heim.

Det er ikkje så nøye kva grunn dei har for å kome eller kvifor dei vil reise frå staden dei bur no.
Berre dei kjem.
Det er ikkje nøye kvar dei vil jobbe, kva dei meiner eller kva dei tek med seg.
Berre dei kjem.

Berre ho kjem.