Målet er 1338 meter over havet. Først må ein opp gardstun og skogsveg. Så over moltene på myra. Deretter berg og ur. Bratt og ulent. Blodslit og mjølkesyre. Men det er verdt det. For det er den herlege kjensla på toppen ein er ute etter. Ja, det blir litt slik som Tine. Må ha det – berre må ha det. 

18/9 1993. Dagen Ingemar Sårheim stilte breimningane spørsmålet om country på Breim kunne vere liv laga. Sidan då har han hatt tittel ”dagleg leiar” av det som fekk namnet Norsk Country Treff. I morgon går startskotet for 2010. Dampande liv, heftige tonar, godt selskap og ei framifrå stemning skal prege Breim fire dagar til ende. Det er countrytreff for 16. gong!

Av og til får ein høyre historier som rører ved tema og kjensler lang ut over kvardagen sine trivialiteter. Av og til er ein også så heldig at ein får møte personen som har skapt historia. For omlag eitt år sidan møtte eg ein slik person og fekk høyre ei slik historie. Tom Hatlestad, og det han viste meg, kretsar framleis i tankane mine.

Eg stod i butikken på hjørnet første dag av ferien på Rhodos og skjøna ikkje kvifor Visakortet mitt vart avvist. Så tikka det inn ein SMS, der det stod at kortet mitt var forsøkt brukt i utlandet. Sjølvsagt – regionsperra er på utanfor Skandinavia! Ein kjapp tur innom internett på hotellet, inn i nettbanken og kortet var opna for Europa, og butikkdama på hjørnet fekk pengane sine.

Vi, gutta på Åmot, blir kalt operabønder. Eieren av den vakre Per Gynt-gården blir på bygda kalt sjampanjebonde. Hobbybønder har vi hatt lenge. Tidligere hadde vi bare melkebønder, sauebønder, grisebønder, fruktbønder, skogbrukere osv. Tittelen hang nært sammen med produksjonen på gården. Etterhvert som lønsomheten i disse næringene ble dårligere måtte eierne av gårdene finne på nye måter å få inntekter på. De fleste – i alle fall her på Vestlandet – har fått seg jobb utenom gården. Og noen, slik som oss, så nye muligheter.

Når eg skriv VM-sesong går sikkert dei fleste tankane til Sør-Afrika og fotball-VM som allereie rullar og går der nede. Det er spennande nok, sjølv utan norsk deltaking. Men når eg tenker på VM i år, går alle tankar mot Trondheim.

Lommeboka mi! Kor var ho! Eg kjende panikken tok meg samtidig som eg endevende kofferten på leit etter ei svart lita skinnfille med kortet mitt oppi. Eg var på tur, budde på hotell, og sidan eg ikkje er særleg glad i handvesker, hadde eg putta lommeboka oppi kofferten, og gøymt den under alle kleda, før eg gjekk ned til middag. Medan eg tømde kofferten, og snudde opp ned på alt, gjekk hjernen på høggir, og systematisk gjekk eg gjennom alt eg måtte gjere for å få kontroll dersom kortet var borte (les stole)…

Det er kjekt å vere ”julenisse”  i Vadheim ein fin sommarkveld. Jentelaget til Vadheim IL vart ein av dei heldige vinnarane av eit draktsett frå SSF. Totalt er det delt ut 24 draktsett av banken i heile Sogn og Fjordane.

Eg er blitt glad i å gå i fjellet i vaksen alder. Følelsen av ro som senkar seg i kropp og sjel.  Bekymringar og ugjorte arbeidsoppgåver blir enklare og ofte finn løysing.  Det er noko med roa og freden som gir rom for ettertanke og kreativitet – og løysingar kjem – plutseleg og frå ingen stad? Trimmen i ein god fjelltur, kjenne at kroppen fungerer, bli sveitt og andpusten.  Stoppe og slurpe i seg kaldt rennande fjellvatn. Få att pusten, og gå på igjen. Den gode følelsen når ein når toppen, kjenne på kor liten ein er i verda og [...]

I haust var eg ein av dei heldige mottakarane av Furorestipendet. Då eg søkte på stipendet, hadde eg akkurat tatt til på siste året av min Mastergrad i Industridesign, og slutten på eit fem års langt studium var rett rundt hjørnet. No, eit halvt år seinare, har eg akkurat levert frå meg diplomoppgåva mi, og då eg vart beden om å skrive eit innlegg her og fortelje litt om kva som har skjedd sidan sist, var det noko eg gledeleg tok på meg.