Kven er dei, sommarvikarane som er innom eit par månader i året, og er med på å halde banken gåande? Vi lurte – og spurte. Her får du del 2 av ”Ung og lovande i banken”

Her er spørsmåla dei fekk:

1. Fortel kort om deg sjølv
2. Kvifor har du sommarjobb i banken?
3. Kva gjer du om 15 år?

Nils Edvin Numme (26) – nattsafe
1. Nils Edvin Numme, 26 år frå Farsund i Vest-Agder. Er nettopp ferdig med mastergrad i kateketikk og skal byrje å jobbe som lærar på Sunnfjord folkehøgskule til hausten.

2. Sparebanken Sogn og Fjordane er hovudsponsor til Førde Volleyballklubb, og det var gjennom klubben eg kom i kontakt med banken, som trengte ein sommarvikar i 2006. Dette er mitt fjerde år i banken og eg trivst veldig godt.

3. Eg har nok flytta heimover til Sørlandet og jobbar som kateket eller lærar, men du skal ikkje sjå vekk i frå at eg framleis har sommarjobb i nattsafen i Sparebanken også!
 

 Katrine S. Osland (23) – avdeling Askvoll
1. Katrine S. Osland, 23 år, frå Askvoll. Eg studerer økonomi og reiselivsleiing ved Universitetet i Stavanger. Satsar mot masterutdanning ved NHH i Bergen etterpå.

2. Sparebanken er ei spennande, samfunnsengasjert bedrift, som held til der ein helst vil vere  – heime i trivselsfylket. Greitt å prøve litt studierelatert arbeid før ein skal spesialisere seg.

3. Om 15 år… Det er lenge til enno. Det er i alle fall lov å håpe på at ein har slått seg til ro innan den tid, aller helst i Askvoll kommune dersom det er utfordrande jobbar å få. Kanskje er eg blitt gründer i Skorvemarka, med satsing på livsstil og rekreasjon – det fins mange mulegheiter! Først må ein leve det livet ein har her og no!
 

 Magnus Sellevold (24) – kundesenteret
1. Magnus Sellevold, 24 år frå Førde. Har fagbrev i butikkfaget og bachelor i markedskommunikasjon frå BI Bergen. Interesserer meg for fotografering, fiske, sosiale aktivitetar og mykje anna.

2. Eg ser på Sparebanken Sogn og Fjordane som ein spennande, dyktig og engasjert aktør med høg kompetanse innanfor sitt fagfelt. Banken har opparbeidd seg ein sterk posisjon i fylket, og er stadig på jakt etter forbetringar for å tilfredstille eksisterande og nye kundar. For meg er det svært inspirerande å ta del i den framtidige utviklinga til Sparebanken Sogn og Fjordane. Det å møte ulike kundar med ulike typar behov tykkjer eg er spennande. Samtidig ser eg på ein sommarjobb her som ei mulegheit til å ta i bruk kompetansen min, og etter beste evne bidra som ein ressurs for Sparebanken Sogn og Fjordane.

3. Etter ein evig lang draum om å bli fotballproff i Manchester United, må eg nok etterkvart innsjå at livet vil ta andre vegar, sjølv om det var kjekt å leike med tanken. Ut i frå interesse, jobberfaring og skulegang,  kan ein få klare indikasjonar på kva eg ønskjer å arbeide med. Men kor eg er, kva eg jobbar med, og om eg har funne draumejobben i 2025, blir førebels eit spørsmål eg stiller meg sjølv i skrivande stund.
 

Astrid Midttun (20) – avdeling Leikanger
1. Eg heiter Astrid Midtun, er 20 år og kjem frå Leikanger. No studerer eg samfunnsøkonomi på Universitetet i Oslo, og er akkurat ferdig med det første året.

2. Eg hadde spesielt lyst på sommarjobb i banken fordi eg har blitt ekstra interessert i økonomi etter eg byrja på studiet.

3. Om 15 år vonar eg at eg er lukkeleg med ein flott familie, ein spennande jobb og mykje tid til å utforske verda og til å nyte livet.

Det verkar som om heile Norge går i dvale i juli. Ute stoppar rushtrafikken, og her i banken blir alt litt meir stille. Litt mindre telefonar, litt mindre mas. Det er som ein liten unntakstilstand. Men sjølv om alle ser ut til å ha tatt ferie, så er det nokon som er på jobb og held hjula i gong. Kundar skal hjelpast, papir skal handsamast og tal skal reknast.

Så kven er dei, desse som er innom eit par månader i året, og er med på å halde banken gåande? Vi lurte – og spurte. 8 sommarvikarar fekk tre enkle spørsmål, og det viser seg at her ligg det store ambisjonar!

Her er spørsmåla dei fekk:

1. Fortel kort om deg sjølv
2. Kvifor har du sommarjobb i banken?
3. Kva gjer du om 15 år?

Her presenterer vi dei 4 første sommarvikarane:

Vegard Sunde (22) – avdeling Jølster
1. Eg heiter Vegard Sunde, er 22 år og kjem frå Skei i Jølster. Til vanlig bur og studerer eg i Bergen på NHH, og stortrivst med det. Er nettopp ferdig med første året, og er etter planen ferdig i 2014.

2. Eg studerer økonomi, og ein jobb i banken tenkte eg passa midt i blinken. Sjølv om det eg gjer til dagleg i banken ikkje nødvendigvis er det same som eg skal gjere når eg er ferdig utdanna, så får eg absolutt eit innblikk i bankkvardagen. Det er interessant, og eg er glad eg har fått mulegheita til å jobbe her.

3. Då er eg banksjef, so klart! :) 

Marianne Alværen (24) – økonomiavdelinga
1. Eg heiter Marianne Alværen, er 24 år, frå Jølster -  bur i Bergen.

2. Eg byrja som sommarvikar i Sparebanken Sogn og Fjordane fordi det passa godt saman med studiet på Norges Handelshøyskole, og fordi eg ville heim til familie, vener og flott natur i ferien. Eg trivst så godt i banken at dette vert min femte sommar på økonomiavdelinga. 

3. Om 15 år har eg fått meg stasjonsvogn, plommetre og familie, og kanskje har eg funne draumejobben i trivselsfylket..?

Frank Willie Bødal (23) – avdeling Stryn
1. Frank Willie Bødal, 23 år frå Loen. Er akkurat ferdig med bachelorgrad i økonomi og administrasjon frå Norges Handelshøyskole (NHH) i Bergen. Til hausten skal eg byrje som Trainee i PWC, før eg tar mastergrad i MRR/Finans/Økonomisk analyse.

2. Hovudsakleg for å få ein litt meir relevant sommarjobb i forhold økonomistudiane mine. Jobba også som sommarvikar hos Sparebanken Sogn og Fjordane i fjor, og treivst godt med både jobben og dei andre tilsette i avdelinga.

3. Arvid Andenæs, watch out!! :) Trur nok at framtidsutsiktene mine avheng ganske mykje av val av mastergrad, men er fast bestemt på å gjere ei god karriere! Har også lyst til å flytte heim og busette meg i fylket om forholda skulle tilseie det.

Eli Egge (24) – inkassoavdelinga
1. Eli Egge, 24 år. Eg bur for tida i Bergen, men har budd 12 år på Skei i Jølster og 7 år i Volda, så begge stadane er heim for meg.

2. Eg er nettopp ferdig med fjerde studieår på jus i Bergen, og ønskte difor ein relevant sommarjobb.  Gjerne i nærleiken av Jølster, slik at eg kunne vere heime i sommarmånadane og gå i fjellet og sånn. Inkassoavdelinga i banken passa perfekt. Medan eg har studert, har eg jobba på Kreditorforeningen Vest i Bergen, så eg har litt kjennskap til inkasso frå før – det var truleg difor eg var så heldig å få jobbe her i sommar.

3. Då jobbar eg i FN, eller så er eg kanskje komen heim til trivselsfylket Sogn og Fjordane?

Søndag 25. juli er det duka for Eggenipa opp igjen. Som mange andre motbakkeløp har Eggenipa ei tiltrekningskraft av både unge og eldre som vil konkurrere med seg sjølve og andre. Viktigaste er kanskje likevel at ein må berre. Må berre ha den gode kjensla etter ein slitsam og flott opptur.

Sist søndag var eg på Eggenipa. Eg juksa litt. Eg køyrde opp i Øvredalen og gjekk der i frå. Likevel er dette ein flott og spesiell tur som eg gledar meg til kvart år. Eg har faktisk også mange gode barndomsminne frå Eggenipa. Det var det mest spennande fjellet i området heime. Ein smal spiss. Nesten rett opp. Kan vi gå der? Eg hugsar veldig godt gleda og spenninga då eg fekk vere med far min og brørne mine på Eggenipa for første gang.  Kvar gong vi kom køyrande frå Byrkjelo i retning Jølster, kunne eg endeleg skryte til venner og slekt om at eg hadde vore på den toppen. Rimeleg stolt var eg nok. 

Eggenipa Opp er som arrangøren seier, vilt, vakkert og rått. Er du ein av dei som ofte har tenkt på at den toppen skulle eg ha vore på, men endå har det til gode? Ja, då er det kanskje på tide å ”få ut fingeren” og gjere noko med det. Søndag kan vere den perfekte dagen.
Lukke til med arrangementet Breimsbygda!

Heimesida til Eggenipa Opp

ssf.no om Eggenipa Opp

18/9 1993. Dagen Ingemar Sårheim stilte breimningane spørsmålet om country på Breim kunne vere liv laga. Sidan då har han hatt tittel ”dagleg leiar” av det som fekk namnet Norsk Country Treff. I morgon går startskotet for 2010. Dampande liv, heftige tonar, godt selskap og ei framifrå stemning skal prege Breim fire dagar til ende. Det er countrytreff for 16. gong!

Alle som kjem og opplever stemninga desse fire dagane, er lukkelig uvitande om alt arbeidet som blir lagt ned i forkant av arrangementet. Vi merkar ikkje koordineringa, stresset og presset på alt som skal klaffe med så mange tilreisande. 700 personar er i arbeid denne helga, og dei 38 personane i styret har 2000 timar på papiret før dei kan gje seg sjølv eit klapp på skuldra og sei ”vel blåst”. Dei er eldsjeler…

Sparebanken Sogn og Fjordane er sponsor til Norsk Country Treff. Vi bidreg økonomisk. Likevel veit vi at det er ikkje berre pengar som skal til for å utvikle gode arrangement. Vi treng eldsjeler. Kven er så desse eldsjelene? Korleis ser dei ut? Kva driv dei til å bruke så mykje av fritida si på andre? Eg har tenkt mykje på dei, eldsjelene. Eg veit dei kjem litt før, går litt etter, legg til rette og gjev av seg sjølve heile tida. Dei jobbar for å skape aktivitetar for innbyggarane i bygdene våre. Dei gjer det mogleg for også dei minste bygdene å ha eit variert tilbod til dei fleste aldrar og formklassar. Dei ser ut akkurat som meg og deg, og Ingemar. Ingemar har eit sterkt ynskje om å skape noko, at noko skjer i bygda. Han brenn for noko, og er lidenskapelig interessert. Kort og godt – han gidd. 

Ingemar Sårheim og gjengen i Norsk Country Treff har lukkast fordi dei er gode til å skape glede og entusiasme i bygda slik at eldsjelene stiller på. Stå på vilje, fokus på kvalitet og utvikling gjennom 16 arrangement har skapt eit optimalt produkt, og ikkje minst eit ettertrakta produkt. Eg trur countrytreffet er ettertrakta fordi dei har eit tilbod til alle – frå dei aller minste, til dei som ikkje kjem seg til Breim. Dette mangfaldet er med på å skape eit arrangement som prosjektgruppa, eldsjelene, publikum, artistane, Gloppen og ikkje minst Sparebanken Sogn og Fjordane er stolte av. Eg spør – er vi flinke nok til å sette pris på eldsjelene? Eg trur ikkje det. Mi oppmoding til deg er at du tenker litt på dei, at du seier ”takk” neste gang du ser ei…

Kvifor masar vi som bank om dette? Nettopp fordi at når bygdene lever, så lever òg vi som bank. Attraktive og levande bygder trekker utflytta og nye folk heim. Folk som kjem med kompetanse, nye idear og som skaper utvikling. Vi ynskjer å vere ei drivkraft for fylket, og som sponsor er vi, saman med Norsk Country Treff, med på å gjere lokalsamfunnet vårt litt meir sprekt, litt meir spennande og litt meir fargerikt.  Vi ynskjer Norsk Country Treff til lukke med årets arrangement, og gledar oss til festivalhelg på Breim.

Norsk Country Treff sine nettsider

Følg Norsk Country Treff på Facebook

Foto: Tom Hatlestad

Av og til får ein høyre historier som rører ved tema og kjensler lang ut over kvardagen sine trivialiteter. Av og til er ein også så heldig at ein får møte personen som har skapt historia. For omlag eitt år sidan møtte eg ein slik person og fekk høyre ei slik historie. Tom Hatlestad, og det han viste meg, kretsar framleis i tankane mine.

Historia til Tom handlar om eit omgrep som vi her i Norge stort sett tek for gitt. Fridom. Vi lever kanskje i det landet med størst individuell fridom, og dei fleste dører står opne for den som kan og vil. Likevel trur eg mange nordmenn vil ha ulike oppfatningar av kva ordet betyr. Her i fylket er det “populært” å legge naturen og moglegheitene den gir inn i fridomen vår. For ein fattig bonde i Bangladesh er nok tankane annleis. Tom har dokumentert desse til tider gripande skildnadane i bilete og tekst gjennom ei reise frå Norge til Bangladesh.

Eg vart svært glad då Tom ringte meg og fortalte at han var valt ut til å vere festivalkunstnar under Førdefestivalen i år. Utstillinga hans opna i dag, Tom og bilen hans er på plass og eg oppmodar så mange som mogeleg til å sjå, lese og høyre historia hans. Eg trur at det å reflektere over fridom, eller mangelen av det, vil kunne vere med å opne augene for andre kulturar og skildnadar i samfunnet vi kanskje ikkje alltid forstår.

Les meir om prosjektet på Tom Hatlestad sine nettsider, og gå for all del innom utstillinga hans på festivalen denne veka.

Eg stod i butikken på hjørnet første dag av ferien på Rhodos og skjøna ikkje kvifor Visakortet mitt vart avvist. Så tikka det inn ein SMS, der det stod at kortet mitt var forsøkt brukt i utlandet. Sjølvsagt – regionsperra er på utanfor Skandinavia! Ein kjapp tur innom internett på hotellet, inn i nettbanken og kortet var opna for Europa, og butikkdama på hjørnet fekk pengane sine.

Vi får ein del telefonar frå det store utland i desse dagar, der kundane våre er i same situasjon. Men det går greitt å løyse, ved å logge seg på nettbanken og oppheve regionsperra for det området du ferierer i. Har du lagt att kodebrikka til nettbanken heime, så kan Kundesenteret hjelpe – ring 57 82 97 00 til kl.21 (må-tor, fre.til 16).

I november 2009 var mann min og eg på julehandel i London, og brukte bankkorta våre flittig. Midt i Oxford Street ligg ein kaffibar: Starbucks Coffee, som er ein kjend internasjonal kjede. Der stoppa vi kvar dag, for å kvile beina og kose oss med ein Caffe Mocca. Men utspekulerte svindlarar hadde plassert kamera som tok bilde av kortterminalen og opplysningane gjekk vidare til Spania.

Ein laurdagsmorgon 4 månader etterpå byrja pengane å rase ut frå kontoane våre, men det vart raskt fanga opp i banksystemet, og korta vart sperra. Men hadde vi hatt regionsperre då, så hadde ikkje svindlarane fått tak i ei krone, for vi hadde sjølvsagt hatt den på når vi var heime i Førde. Og så hadde både vi og banken unngått alt det styret med å sperre korta, bestille nye og vere utan kort ei stund.

I filmen Selskapsreisen var det to muntre damer som snakka om dei tre P-ane før dei skulle på chartertur: Pass, P-piller og ”pillettar”. Kanskje vi bør innføre ein fjerde P: RegionsPerre ?

Vi, gutta på Åmot, blir kalt operabønder. Eieren av den vakre Per Gynt-gården blir på bygda kalt sjampanjebonde. Hobbybønder har vi hatt lenge. Tidligere hadde vi bare melkebønder, sauebønder, grisebønder, fruktbønder, skogbrukere osv. Tittelen hang nært sammen med produksjonen på gården. Etterhvert som lønsomheten i disse næringene ble dårligere måtte eierne av gårdene finne på nye måter å få inntekter på. De fleste – i alle fall her på Vestlandet – har fått seg jobb utenom gården. Og noen, slik som oss, så nye muligheter.

Jeg er ingen odelsgutt oppvokst på landet, men jeg hadde som liten en drøm om å få nytt liv i de ærverdige bygningene på Åmot gård som min tante Rollaug eide.  Tradisjonelt skulle ikke jeg blitt eier av en bondegård, men jeg såg at det var mulig å skape noe spennende ved å kombinere flere lidenskaper; Kjærlighet til bygda, opera, kulturarv, og kulturlandskap. Som min byggmester-oldefar fra Bergen ville jeg ta det beste fra by og land.

Det er fantastisk å realisere seg ved å satse på å starten en bedrift. Å få vere operasjef på norges minste operascene. Å bruke de gamle bygningene og samtidig verne de og ta vare på norsk kulturarv. Så langt er historien om etableringen av Operagården på Åmot helt etter oppskriften for hvordan Norge vil at bedrifter på bygdene skal vokse fram. Vi blir med glede brukt som eksempel på hva en kan skape på bygda, med pågangsmot og skaperkraft.

Imidlertid er det alltid et Men, også for oss. For vi er ikke bønder i tradisjonell forstand. Definisjonen på en bonde er at man er bofast og driver jorda. Det er boplikt og driveplikt. Regler laget for en annen tid, for å hindre at hus og gårder forfaller, og at bygder ikke blir avfolket. Likevel står det mange tomme hus i mange bygder, og gjengroing og forfall av bygninger er et problem.

Vi har valgt å fortsette å bo i byen, og ha halve jobber der, samtidig som vi driver næring i Gaular. Vi elsker Bergen og livet der, samtidig som vi elsker livet i Bygstad og operakunst. Av og til føler vi oss som hår i suppa, for vi passer ikke inn i noen kategorier. Det gjør egentlig ikke en klesprodusent fra Stryn med traktorer på brystet, men de har nå butikker i både New York og Los Angeles, og hovedkontor i Stryn. Og sjampanjebonden i Gudbransdalen og mange andre. Vi er alle blitt satt pris på og har fått mye skryt og heder, likevel lurer jeg innerst inne på om det er mulig i lengden å ha ett bein i byen og ett på bygda. Er det plass for et slikt mangfold i det norske bygde-regelverket, eller må vi til slutt gjøre et valg? Slike tanker går jeg med.

Når eg skriv VM-sesong går sikkert dei fleste tankane til Sør-Afrika og fotball-VM som allereie rullar og går der nede. Det er spennande nok, sjølv utan norsk deltaking. Men når eg tenker på VM i år, går alle tankar mot Trondheim.

Eg har sidan august i fjor satsa orientering med utgangspunkt i Frol IL i Levanger. Her er det miljø og konkurranse retta mot noregstoppen. Fram mot pinse handla ordet ”VM” for meg om junior-VM. Eit av måla for sesongen var nemleg å komme med blant dei 6 gutane som får springe junior-VM i Danmark i juli. Uttakingsløpa gjekk på Nord-Jylland i pinsehelga i eit terreng som kan beskrivast som framandt og vanskeleg. Første konkurransen gjekk ikkje spesielt bra, dermed hadde eg kniven på strupen før mellomdistansen. Denne leia eg inntil det stod att rundt ein kilometer. Nokre av dei siste postane fann eg dessverre ikkje fort nok. Dermed rauk ein nesten sikker plass på VM-laget. Etter helga måtte eg konstatere at eg vart andrereserve og at eit av måla med året mitt her i Levanger ikkje vart nådd. Men då eg flytta heimanfrå i august for å springe orientering, visste eg at uansett om eg ville nå måla mine eller ikkje, så ville dette året bli kanonbra. Eit år med satsing på orientering har gitt meg minner, kunnskap og vennskap for livet og eg er utruleg heldig som har fått oppleve det.

 
No gler vi oss alle til VM i Trondheim. 8.-15. august samlast verdas orienteringselite til kamp i Trønderske skogar. Og i Trondheim sjølv, sidan sprinten skal gå i sentrum. Norsk Orientering håpar på ein folkefest. NRK skal sende fleire sendingar som ein del av den største TV-satsinga på orientering i norsk historie. Alt førstkomande tirsdag vil NRK sende frå verdenscup i Stockholm og laurdag 26. juni frå Raufoss. Dette blir ei oppvarming til VM, og ein sjanse til å plukke ut dine VM-favorittar. Orienteringssporten har hatt ord på seg for å vere lite publikumsvennleg, men ting forandrar seg. Online passeringar, kamera med livebilete og gps-tracking vert formidla til publikum via storskjerm på arena. Med gps-tracking kan ein vise løparane sine prestasjonar i skogen, om det så er eit godt vegval eller ein fatal bom. Til VM jobbar dei også med 3D-animasjonar. Og alt dette vil ein også kunne nyte på TV.

Sikkerheit og valfridom forkortar dørstokkmila
Gjennom sommarmånadane får mange barn her i fylket sitt første møte med skogen og kartet, t.d. under eit av Kongle-orienterings arrangementa. For barna er det viktig å tidleg starte læringa om det å finne fram, om det å orientere seg. I veldig mange situasjonar i livet er grunnleggande kartforståing veldig nyttig. I andre situasjonar kan kartforståing vere nødvendig og livreddande. Men minst like viktig er det at barn lærer seg å sette pris på naturen og får eit ønske om å ta vare på den. Orientering gjev sikkerheit i skogen og for mange vil det seie større valfridom for kvar turen skal gå. For meg er valfridom og sikkerheit med på å forkorte dørstokkmila kvar dag. Som utøvar er eg også interessert i at folk flest får eit forhold til det å ta seg fram i naturen ved hjelp av kart, for på sikt håpar eg at orientering kan bli ein stor publikumsidrett. Grunnen til at vi ser langrenn er ikkje berre at det er spennande, men fordi nesten alle har gått, eller går på ski.

Det mest fantastiske med orientering, er at det er ein utruleg sosial sport. Når eg drar til VM i Trondheim er det ikkje berre som tilskodar. I orientering er det nemleg vanleg med publikumsløp. I løpet av ein dag under VM vil alt frå barn på 6 år og ambisiøse juniorar til vaksne mosjonistar og 70-åringar springe sine løp, side om side med verdseliten. Eg som tilskodar får tilbod om å konkurrere i VM-terrenget og etterpå får eg nyte ein fantastisk storskjermproduksjon frå arenaen ilag med familie og vener, og heie dei norske eliteløparane fram til edelt metall!

Sommaren er elles ein travel tid for orienteringsløparar som ikkje kan få nok. Eg står på farta til Finland der 15.000 orienteringsløparar skal springe stafett. Vidare er det løp i Noreg, Danmark og Sverige, før vi møtast i Trondheim i starten av august. Så byrjar haustsesongen. I framtida håpar eg å kunne vere med å utvikle orienteringssporten vidare, og ikkje minst føre til at fleire oppdagar rikdommen det er å kunne nyte naturen i høgt eller lågt tempo med eit kart i handa. Om dette blir som utøvar på landslaget, eller i ei anna rolle, er vanskeleg å seie, men eg kjem ikkje til å slutte å utfordre meg sjølv i møte med ukjent terreng. Eg vil ønske alle ein god sommar og håper fleire får moglegheita til å ta seg ein tur i skog og mark, samt at dokke får med dokke litt av VM frå Trondheim.  

P.S: I Sogndal arrangerast Fjord-O 14.-18. juli. Der ventar dei seg fleire internasjonale toppløparar som vil lade opp til VM i norsk terreng.

P.P.S: Fint om nokon kunne sende ein melding før finalen i fotball-VM, så eg får med meg den mellom øktene :-)

Lommeboka mi! Kor var ho! Eg kjende panikken tok meg samtidig som eg endevende kofferten på leit etter ei svart lita skinnfille med kortet mitt oppi. Eg var på tur, budde på hotell, og sidan eg ikkje er særleg glad i handvesker, hadde eg putta lommeboka oppi kofferten, og gøymt den under alle kleda, før eg gjekk ned til middag. Medan eg tømde kofferten, og snudde opp ned på alt, gjekk hjernen på høggir, og systematisk gjekk eg gjennom alt eg måtte gjere for å få kontroll dersom kortet var borte (les stole)…

…ringe sperretenesta, melde frå i resepsjonen på hotellet om tjuveri, ringe politiet og melde kortet stole, ringe Brønnøysund og sperre personnummer dersom nokon forsøkte seg på ID tjuveri. Og kva skulle eg gjere for å få tak i pengar til å betale for hotellopphaldet? Eg kjende at eg vart heit i knollen av alt arbeidet med å rydde opp.

Heldigvis dukka den svarte vesle lommeboka fram att denne gangen, men eg fekk meg ein skikkeleg lærepenge. No har eg fått meg to kort som alltid er med meg når eg er ute å reiser (berre det eine ligg i lommeboka). Eg har lagt inn regionsperre på begge korta i nettbanken, slik at om uhellet er ute, er kortet berre gyldig for bruk i det landområdet eg oppheld meg i. Eg har kryssa av for SMS varsling slik at om nokon brukar kortet mitt med regionsperre på, får eg varsel på mobilen. Dette er også nyttig dersom eg reiser utanlands og har gløymt å opne regionsperra. Då veit eg at det ikkje er kortet det er noko gale med om det blir avvist. Eg kan opne regionsperra sjølv, dersom eg har tilgang til nettbanken der og då, eller eg kan ringe banken å få det gjort der.

Og sist, men ikkje minst:  heilårs reiseforsikringa er bestilt til årets ferie.

Til alle venner av Sparebanken Sogn og Fjordane - ha ein riktig fin KORT sommar.

Som far veit eg alt om kor lite kjekt det er å sleppe dei unge håpefulle ut langs vegane. Som mjuk trafikant blir du ofte liten med tungtrafikk og utolmodige bilistar tutande rundt øyrene. Rulleskiløparar er ekstra utsett i så måte då dei nødvendigvis treng litt plass i vegbana.

Eg ser og all den idrettsgleda som gode anlegg og god tilrettelegging skapar. Sjølv om vi har ein flott natur med alle moglegheiter rundt oss her i Stryn, er det klart at gode miljø er viktig for trivsel og utvikling for barn og unge. Dei frivillige i Markane har over fleire år vist seg som ei lokal drivkraft, med litt meir “hårete mål” enn ein kanskje kan forvente av eit forholdsvis lite idrettslag på bygda. Alt frå entreprenørar til foreldre med vaffeljarn har stilt opp for å realisere både anlegg og større arrangement på Ullsheim. Dei er dyktige og engasjerte!

Det er verdt å nemne at det på Ullsheim frå 1990 til 2009 har vore arrangert 5 norske og nordiske cup renn, 7 norske meisterskap i langrenn og skiskyting og 1verdsmeisterskap for junior. Rett og slett imponerande!

Ullsheim har og lagt grunnlaget for Stryn sitt første ordinære OL gull, som Tarjei Bø sikra i Vancover i vinter. Anlegga har gjeve Bø perfekte forhold for trening og meisterskapa har bidrege til inspirasjon og motivasjon. I tillegg har miljøet i Markane fleire unge lovande utøvarar som framover vil ta steget opp blant dei store. Rekrutteringa er på topp!

Difor er det svært gledeleg, på vegne av Sparebanken Sogn og Fjordane, å få vere med å realisere eit slikt rulleskianlegg som vil kome både lokale utøvarar til gode som eit trafikksikkert nærmiljøanlegg, men og gjere Stryn meir attraktiv som destinasjon for idrett, friluftsliv og utdanning. God jobba Markane og takk til dei andre aktørane som er med og gjer dette løftet mogleg!

Sikringsbåt og sirkus

- Måløy Seilforening driv alle sine aktivitetar på sjøen, og har behov får ny sikringsbåt. Vi støttar dei med  25.000 kroner til innkjøp av ny sikringsbåt.

 - Aktiv Kalvåg og Bremanger musikklag slår seg saman og skapar ”Sirkus Bremanger” (sjekk denne videoen folkens!) – ein festkveld for heile Bremanger kommune. Det blir sirkusartistar og nasjonale stjerner blanda med lokalt talent -  eit formidabelt show ingen i kommunen har sett maken til. Vi gjev 40.000 kronar til dette spenstige tiltaket.

Les meir om desse og fleire gåvetildeingar i Stryn, Vågsøy og Bremanger her.