Samstundes kan eg godt gi eit spark til det partiet eg sjølv høyrer til i, Arbeidarpartiet. Når det gjeld sjukehusstrukturen i fylket meiner eg partiet har vist seg ute av stand til å prioritere. Partiet sitt standpunkt oppfatter eg som ja takk begge deler. Ein seier ja til eit sterkt sentralsjukehus samstundes som ein meiner at det ikkje skal få konsekvenser for drifta ved lokalsjukehusa. Kva slags leiaskap er dette, når det er rimeleg klart at ein ikkje får meir pengar frå sentralt hald? Politikk handlar om å prioritere!

Kvar er leiarane frå dei store politiske partia når sjukehusstrukturdebatten rasar? Kvifor er dei ikkje på bana og rettleier og leiar folket?

Manglande mot til å prioritere ser ein og i skulestrukturdebattane. Dersom lokalpolitikarane tenkjer meir på neste val enn på å gjere viktige prioriteringar i kommuneøkonomien meiner eg dei sviktar leiarrolla si. Politikar-rolla inneber ikkje berre å vere ombod for folket. Ein skal og leie. Det inneber sjølvsagt at ein og må kunne ta avgjerder som kan oppfattast som negative. Dette er faktisk viktig. Når små grendeskular kanskje er både dyrare i drift OG dårlegare pedagosik og sosialt, sviktar politikarane totalt om dei ikkje vågar å sentralisere av frykt for å bli straffa av veljarane.

Dessutan, kvifor ser det ut til at lokalpolitikarane er dei siste som forstår at den kommunestrukturen vi har i fylket i dag tilhøyrer fortida? Vanlegvis er det slik at den som har skoen på kjenner best kvar den trykkjer. Men det verkar som mange lokalpolitikarar meiner at små kommunar greier å gi like gode tenester til innbyggjarane sine som større kommunar. Eg trur ikkje vi kjem utanom ein betydeleg endring i kommunestrukturen i landet dersom vi skal greie å møte utfordringane som møter oss i framtida. Det vil bli stilt store krav til kommunane på helse- og omsorgsområdet. At vi ikkje greier å få til ein konstruktiv debatt om kommunestruktur i fylket syens eg er merkeleg.

Det er lettare å uttale seg om fortida. Den kjenner vi jo til, og kan ha meiningar om. Ikkje minst kan vi dømme, og stundom med ein viss skadefryd seie, ”kva sa eg”.
Difor trur eg og at folk er grunnleggjande konservative i sine framtidsstandpunkt. Vi har sagt nei til EU to gonger, og stort sett seier folk nei til kommunesamanslåingar, om dei vert spurde. Som historikar ser eg det gode i å ha respekt for tradisjonen, men det farlege i å bli slave av den. For framtida er ikkje kva ho ein gong var. No er det aller meste rota inn i globaliseringa, i alle fall det som har med økonomi å gjere. Så difor, det er berre i sjukehusspørsmål vi ropar høgt og sikkert om korleis framtida vil bli. Di verre, di sikrare er vi!

Den som ikkje er redd for kor gale det kan gå, er grundaren. Det er grundaren som kastar seg inn i den uvisse framtida. Det er grundaren som har slik ubendig trang til å realisere sin draum at han vågar. Om det er stort eller lite, så lyt grundaren våge nok.
Grunderen er ein som vil. For ein grundar finst det alltid ein enklare og lettare veg; å skaffe seg ein jobb er langt enklare enn å skape seg ein.
Men så er jo grundaren ikkje ein som fer stilt i dørene. Det veit eg. Eg har ei i huset!

Eg trur namnet til reiarlaget er meir avgjerande enn flagget. Det var nødvendig med eit nytt namn, men Fjord 1 står seg nok ikkje i lengda. Det blir alt sett på som eit pussig utslag av namnemotane i det første tiåret av 21. århundre.

Elles, det er kanskje ein mangel på sjølvtillit som er årsaka til at ein tviheld på det ein har, og motarbeidar endringar? Eg trur Sogn og Fjordane toler omveltningar godt, og kjem styrka ut dersom ein berre torer.